Ibex Skull...Karakoram mountains

Nanny

Dear friends, we are looking for a (preferably) live-in nanny for our kids. Knowledge of decent English is a requirement, knowledge to drive is highly _desirable_. If you know someone or would like to recommend someone, please contact us at giuggiole@gmail.com, or by calling Giovanna at 781 606 1404. Any help in this regards would be highly appreciated!
Ibex Skull...Karakoram mountains

Copying videos from youtube

How to download videos from youtube, in linux, using firefox only...


1. >cd ~/.mozilla/firefox/*default*/Cache
2. go to youtube, and watch the video you want to download
3. >file */*/* | grep -i "media" | perl -ne '@f=split(/\:/,$_); system("ls -l ".$f[0]);' | sort -k7 | sort -n -k5 | tail -5
4.  Look at the last few lines, the very last line is probably your video.  Copy it to another directory, and give it a humane name.
Ibex Skull...Karakoram mountains

Վերջին կաթիլը

Այսօր նայում էի Ազատություն ռադիոկայանի տեսահոլովակը՝ Նեմեց Ռուբոյի տան մոտ անցկացրած ցույցի մասին։ Ես հեչ էմոցիոնալ մարդ չեմ, ու խորհրդանիշներ փնտրել չեմ սիրում։ Բայց այս դեպքում տեսավայրի և իրադարձության խորհրդանշականությունը ուղղակի էկրանից «դուրս է ցատկում»։

Ուրեմնը, ի՞նչ ենք տեսնում․  միջնադարյան ֆեոդալ բռնապետի ԱՄՐՈՑ (բառի բուն իմաստով՝ հինգ մետրանոց պարիսպ, պողպատե դարպաս, մենակ հրակնատներն ու ջրա-խրամատներն են պակաս), և այդ ամրոցում վախկոտորեն պաղվող բռնապետի «դրուժինան», որը վերոհիշյալ բռնապետին պաշտպանում է համբերությունները կտրած ապստամբ ռամիկներից։ Եթե բանը սրան ա հասել, ապա Նեմեցի գործերը իսկականից ահագին հետույքային են։ Ես հեչ չէի ուզենա որ գործը
ինքնադատաստանի հասնի, բայց սա թող օրինակ լինի բոլոր մնացած օլիգարխներին․ թե գողանում եք, մարդ եք ծեծում, գոնե չափ ու սահման էլ իմացեք, թե չէ մի օր էլ դուք ստիպված կլինեք ժողովրդական զայրույթից ձեր ամրոցիկներում էսպես պատսպարվել։

Նաև կուզենայի այստեղ արտահայտել իմ վերաբերմունքը ցուցարարների նկատմամբ, հատկապես նրանց՝ ովքեր մասնակցել էին Հարսնաքարի մոտի մոմավառությանը։ Ես հոգով, ոգով և սրտով ցուցարարների կողմն եմ։ Դրա մասին հարց էլ չի կարող լինել։ ԲԱՅՑ․ ցույցը արդյունավետ կլինի, եթե այն անց է կացվում առանց օրենքը խախտելու։ Այլապես ցույցը կորցնում է իր լեգիտիմությունը, իսկ ցուցարարները ոստիկաններին հինալի առիթ են ընծայում իրենց (լրիվ օրինականորեն) տփոցու ենթարկելու։ Նախքան շարունակելս, խնդրում եմ դիտեք ահա այս տեսանյութը․





Ի՞նչ ենք տեսնում։ Ցուցարարները խաղաղ մոմավառությունից հետո սկսում են պահանջել որ ոստիկանները իրենց թույլ տան մտնել Հարսնաքարի տարածքը։ Վերջիններս իրենց պահում են զուսպ, և տեղեկացնում են որ Հարսնաքարի տարածք մտնելը արգելված է։ Ինչու՞։ Որովհետև․ Հարսնաքարը մասնավոր տարածք է; Հարսնաքարի սեփականատերը արգելել է ցուցարարների մուտքը իր մասնավոր տարածք; ցուցարարների մասնավոր տարածք մտնելը այս դեպքում կարող է դիտվել որպես քրեական օրենսգրքի խախտում; ոստիկանությունը այդ դեպքում պարտավորված է կասեցնել այդպիսի զարգացումը։ Ցուցարարները շարունակում են գոռալ և պահանջել որ իրենց թողնեն ներս։ Ոստիկանները լուռ ու մունջ անում են իրենց գործը։

Հետո կատարվում է հետևյալը։ Ցուցարարները փակում են փողոցը, և կանգնեցնում են ավտո-երթևեկությունը։ Ոստիկանները սկզբից զգուշացնում են, պահանջում որ ցուցարարները դուրս գան փողոցից և վերադառնան մայթ։ Դա չի արվում։ Սիրելի ցուցարարներ, այո, Նեմեց Ռուբոն տականք է, այո։ Բայց դա ձեզ իրավունք չի տալիս օրենք խախտել։ Եթե դուք ուզում եք այս երկիրը դարձնել օրինակարգ երկիր, ապա առաջին հերթին ԻՆՔՆԵՐԴ պետք է հարգեք օրենքը։ Խոսքի ազատություն դա դեռ չի նշանակում որ թույլատրելի է խախտել օրենքը այդ խոսքը արտահայտելիս։

Վերադառնանք ոստիկանների վարքին։ Որպես համեմատություն՝ ի՞նչ կաներ այս դեպքում, ասենք, ամերիկացի ոստիկանությունը։ Ասեմ ձեզ․ ցուցարարներին փողոցից դուրս կշպրտեր, իսկ հետո կձերբակալեր և կտաներ ԿՊԶ։ Ցուցարարները կբերվեին դատարան, որտեղ ամենաքիչը կստանային խոշոր ֆինանսական տուգանքներ, իսկ ամենաշատը՝ մեկ ամիս կալանավորում։ Ահա, որպես օրինակ՝ դիտեք թե ինչպես են Նյու Յորքի ոստիկանները ձերբակալում Բրուքլինի կամուրջը փակած ցուցարարներին։



Իսկ ինչպե՞ս են վարվում հայ ոստիկանները։ Վահաններով հրելով ցուցարարներին, դուրս են քշում փողոցից։ Ըստ տեսանյութի՝ մի քանի հոգի ընկնում են գետնին, բայց այլապես տուժածներ չկան։ Ինչ-ինչ, բայց տվյալ դեպքում ոստիկանները իրենց գործը արել են մաքուր և պրոֆեսիոնալորեն, առանց ավելորդ ուժի։ Մարդ էլ չեն ձերբակալել։

Ցուցարարների գործը ազնիվ է և կասեի անգամ վսեմ, և ես իրենց մեծ համակրանքով եմ վերաբերվում։ Բայց տվյալ դեպքում, ինչքան էլ ես չսիրեմ ոստիկաններին, իրենց մեղադրել դժվար է։ Համենայն դեպք տեսանյութից և մամուլի նկարագրածից ոչ մի ակնհայտ խախտում չի երևում։
Ibex Skull...Karakoram mountains

(no subject)

http://www.bbc.co.uk/azeri/multimedia/2012/05/120517_armenian_ambassador_interview_english.shtml

․․․Հետո էլ ասում են որ տանուլ ենք տալիս տեղեկատվական պատերազմը։  Է հա, որ
սենց անգրագետ «դիվանագետներին» դնեն արևմտյան հեռուստաէկրանների առաջ պարզ ա որ
տանուլ կտանք, բա չե՞նք տա։  Էս տիկինը ոնց-որ իր ընկերուհու հետ խոսա, մի չաշկա կոֆե
խմելուց։  Գոնե մի հատ մտածեր նախքան խոսելը։   Մի հատ եկեք անցնենք կետ-առ-կետ․․․

ա) Հեռուստավարը իրան հարցնում ա՝  բա Շուշիում նախքան վերցումը ադրբեջանցիներ չէին ապրու՞մ։  Էսի
փորձում ա ցրի, սկսում ա կմկմալ թե բա Ղարաբաղում հիմնականում հայեր էին։  Այ կոտոշ, քեզ Շուշիի
մասին են հարցնում։  Պետք էր պատմել թե ինչպես է եղել որ Շուշիում ադրբեջանցիները դարձել էին
մեծամասնութուն․  որովհետև 1920 թվին թուրքերը 25000 հայ են էնտեղ մորթել, էլ հայ չեն թողել․․․ընդ
որում կարելի էր վկայել ոչ-հայկական, այդ թվում բրիտանական աղբյուրները, որոնք նկարագրել են այդ
ջարդը։ 

բ) Հեռուստավարը ասում ա՝  բայց ինչու՞ եք տոնում վերցումը, չէ որ լիքը մարդ մեռել ա ու տեղահան ա եղել (դե
արևմուտքում սենց հարցեր շատ են սիրում տալ)։  Էս դմբոն
սկսում ա ասել որ մեզ համար դա ազատագրում էր։  Արա Կարինե (ինչպես կասեր օղորմածիկ Դեմիրճյանը ), դու գոնե
հասկանում ե՞ս ինչ ես ասում։  Էն ինչ մեզ համար ազատագրում ա, եվրոպացիների  համար զավթում ա։  Պետք էր
նկարագրել Ստեփանակերտի ռմբակոծումը, պետք էր ասել թե ինչքան անմեղ հայեր են Ստեփանակերտում մահացել Շուշիից
հրթիռահրետանակոծման հետևանքով։ Օրեկան 159 արկ, այո։  Կարելի էր մեջբերել Բարոնեսսա Կոքսի վկայությունները։  Ու հետո
ասել որ՝  եթե չվերցնեինք Շուշին, ապա զոհերի քանակը կհաշվվեր հազարներով, ու ընդհանրապես
ամբողջ Ղարաբաղը կենթարկվեր էթնիկական մաքրման ("ethnic cleansing" -- արևմուտքում էս
արտահայտությանը շատ զգայուն են)։  Ու վերջում էլ պետք էր մի հատ տխուր դեմք անել ու ասել․  «մենք հայերս շատ
խաղաղասեր ենք ու  պատերազմը համարում ենք մեծ ողբերգություն,  բայց  Շուշին
ՍՏԻՊՎԱԾ էինք վերցնել, որովհետև դա միակ ձևն էր կանխել ավելի մեծ ողբերգությունը։  Մենք չէինք
ուզենա որ Ստեփանակերտը արժանանար  Սարայեվոյի բախտին, որի երկարատև ռմբակոծումները
ինչպես ինքներդ գիտեք բերել էր անմեղ կյանքերի հսկայական կորուստների։»

գ) պետք էր ստեղծել զուգահեռներ Ղարաբաղի, և արևմուտքին ավելի հայտնի իրադարձությունների հետ․  ինչպես Սրեբրենիցայի կոտարածը,
ինչպես Սարայեվոյի շրջափակումը, և այլն և այլն․․․

Կլինի՞ որ էս Կարինեն մի հատ շտապ գնար Օսկանյանի մոտ վերապատրաստման։  Թե չէ սենց վիճակը իսկականից վատ ա․․․․

հ․գ․ միակ բանը որ մի-քիչ մխիթարում ա էդ էն ա որ պարզվում ա ադրբեջանի դեսպանը  ԷԼ ավելի մեծ էշ ա։  Հեսա, նայեք, նույն ԲԲՍ-ն հիմա էլ
իրանց ա մորթում․


Ibex Skull...Karakoram mountains

(no subject)

В Армянских Горах

Не легок был путь, полночный наш путь...
Но выжили мы
Средь горя и тьмы:
Веками идем, чтоб в выси взглянуть,
В армянских горах,
В суровых горах.

Сокровище дум издревле несем, —
Что море, оно
Душой рождено,
Народной душой в пути вековом,
В армянских горах,
В высоких горах.

Из светлых пустынь кидались на нас
Орда за ордой;
Разили бедой,
Весь наш караван терзая не раз
В армянских горах,
В кровавых горах.

Ограблен, разбит был наш караван...
Разрознен средь скал,
Дорогу искал,
Считая рубцы бесчисленных ран,
В армянских горах,
В печальных горах.

И наши глаза взирают с тоской
На сумрак земли,
На звезды вдали:
Ну, скоро ли утро вспыхнет зарей
В армянских горах,
В зеленых горах?!

Ованес Туманян. Перевод Н. Сидоренко
Ibex Skull...Karakoram mountains

El cabeceo in tango

In the recent few months there has been lots of talk in various tango circles about the supposed benefits of the use
of cabeceo (the use of eye contact and various head nods to signal invitations on the dance floor). In various Boston
tango milongas and tango related forums people have lauded cabeceo as a great way to invite and to be invited. So
here I would like to go over the stated advantages of cabeceo vis a vis the standard invitation technique, and then debate
the possible downsides of this method.

The proponents typically provide these arguments in favor of cabeceo:

1.   "Cabeceo allows for mutuality -- some women will say 'yes' not because they want to dance with you, but because they
don't want to say 'no.'"

Cabeceo is hardly the only, or even the best way to achieve mutuality. Assuming that we're all adults, we all can learn how
to say "no," or how to accept a "no." Furthermore -- if one doesn't know how to say(or take) a "no," then cabeceo only serves as the
rug to sweep the real problem under. I would even give it a harder crack and say that if a man doesn't know how to take a "no" then
he should be _forced_ to, over and over and over, thus either learning how to be cool about it or leave tango altogether (to be clear:  very few, if any, of my fellow tango dancers fall in this category).
2.  "It saves the man the embarrassment of rejection."
Embarrassment? Really?? Is there anything that defines a man's confidence  better
than the ability to take a "no" gracefully and
move on without getting hung up about it? Besides, a dismissive cabeceo is still a very clear rejection.
Perhaps not as obvious as "Hell no!", but still quite an obvious one.
Here I have to step back and admit that the issue of embarrassment is not entirely baseless. You see, in many parts of the
world (including in my native Armenia) there's no
bigger humiliation for a man than being publicly rejected by a woman. If that happens,
you can be guaranteed a month's worth of ridicule and teasing from your drinking buddies. So, I can totally see why this can be an issue in Argentina.
Despite all the confusion and awkwardness that cabeceo engenders it was selected precisely to avoid the much bigger problem of
Argentine women having to choose between humiliating a stranger and an undesired dance.
Yet, we are not in Argentina. We are in the USA. Where most men are quite ok taking "no" without getting mortally offended (this may partially
be because they _have_ no drinking buddies to be teased by:)).
Which is where we get to the pivotal maxim: do not blindly adopt foreign customs simply because they seem cool to you. A custom in society
A may be perfectly well suited, yet may be totally out of place -- even ridiculous -- in society B. Just because it works for Argentinians doesn't
mean that it has to work for us.
3. "Since either the leader or the follower can initiate it, cabeceo actually allows women to invite men, without having to break the
social taboos."

This is the best argument so far in favor of cabeceo. I've always found it to be deeply unfair that men get all the initiative when it comes to deciding who dances with whom. Cabeceo makes the process of invitations symmetric -- either the woman or the man can initiate the contact. In fact, I'll speculate that this is the major (unstated) reason why many ladies prefer cabeceo. But then --
wouldn't it be much, MUCH simpler to altogether abandon the antiquated patriarchal taboo that bans women from inviting?
Wouldn't _that_ be a step up! It's 2012 you know, not 1912!

So far we limited ourselves to the stated advantages and benefits listed by cabeceo proponents. Now, let's debate some of the most
obvious limitations.

1. Cabeceo can be confusing and awkward. It involves staring across the hall to a potential partner, and then having to do a massive
guesswork -- is she looking back at you, or at the person next to you? Is she just greeting you, or is this an actual response? How do you
tell her "hi" without it being interpreted as a cabeceo?
2. If this is someone that you do not know, is she looking away because she doesn't want to dance, or because she is simply unaware
of cabeceo and expects people to walk up to her? Because if its the later, then nobody is going to ask her to dance.  And
beginners -- precisely those that need to dance the most -- will be hit the hardest.   Clearly, cabeceo works only if _everyone_ is following it, while the standard technique will work in any environment (assuming people are courteous and polite).
3. Exacerbating the problem with visual contact is the fact that many of the tango floors are rather wide, making it rather hard
(even for someone with a 25/20 vision like me) to make a meaningful visual contact. And if your eyesight is less than ideal, and if
the dance floor is dimly illuminated (as is the case most of the time), then good luck figuring out what's going on.
4. Many of us go to tango not only to dance, but also to chat with our friends. Yet pleasant chit-chat doesn't mean that we do not want to invite
or be invited. With the standard technique one can always maintain small talk while remaining open to invitations. With cabeceo, however,
the invitee (man or a woman -- remember, cabeceo is a 2-way street) has to choose: either they scan the floor with their eyes, indicating
willingness to invite or accept invitation, or they chat, but hardly both.
5. Many beginners have hard time following and keeping track of the myriad of the various rules that come with
tango, and may find that the cabeceo is yet another joy kill, discouraging them to the point where they give up their pursuit
of an already demanding activity.
6. To extend the previous problem, I hear many young people say that tango is "granddad's dance," and that they rather dance salsa or other less constrained dances, where the rules are simple and people are friendly. Cabeceo only exacerbates this problem and
adds to the stereotype of tango being a "tradition-obsessed people's dance." Do we really want this?
7. People pursue tango because they find it fun. Loading the dance with stifling rules and artificial formalisms of marginal benefit will only serve to
negate its authentic beauty and natural appeal.
8. Many members of our society suffer from autism of various severity. Mild forms of autism are a lot more common than
most people think.  One of the main symptoms of autism is the difficulty of initiating and maintaining eye contact. Some of these folks may want to join the tango scene. However, by demanding that they use eye contact as the primary mode of communication  we effectively tell them that they are not welcome among us.  This is clearly not what we want.

While I do use cabeceo when I have to, I dislike it and much rather prefer the clarity of a simple yes or no. That said, elements of cabeceo are ubiquitous in all social settings: eye contact is an important non-verbal communication protocol, on or off the dance floor.  We all practice that, cabeceo or no cabeceo, and obviously I am not against this. I am however against attempts to formalize this into a binding rule. Let us allow things to occur naturally and organically, rather than trying to impose them as yet another "important rule."
Ibex Skull...Karakoram mountains

(no subject)

I wish I had seen this on time for this discussion.



Dear friends who claim that they are marginalized by public celebrations of Christmas, as a practicing atheist I too find your accusations silly and ludicrous. I don't love you any less for that, in fact I wish you all a very Merry Christmas. :))
Ibex Skull...Karakoram mountains

(no subject)

Կարդացի Բյուրի գրածը, ու մտածեցի․․․

Ես ծանոթ եմ եղել թուրքերի (շատ), որոնք չնայած «կասկածներ» են արտահայտել եղեռնի հարցով, այնուամենայնիվ բացեիբաց շատ դրական վերաբերմունք են ցուցաբերել իմ ու ընդհանրապես հայերի նկատմամբ։ Ծիպը, «ե՞րբ ենք իսկականից բարիշելու»։ Նաև գիտեմ թուրքերի, որոնց միակ «պաշտպանությունը» այն է, թե՝ իրենց պապերը «անընդունակ» են այդպիսի ոճրագործության։ Այսինքն՝ իրենք ներսում լավ էլ հասկանում են թե ինչ է եղել, բայց իրենց համար խորը անտանելի է այն միտքը որ իրենց պապերը իսկապես այդպիսի բան կարող են արած լինել։ Անգլերեն կոչվում է՝ to be in denial.

Բայց ես նաև ծանոթ եմ եղել թուրքերի, որոնք ինձանից ներողություն են խնդրել իրենց պապերի արածների համար։ Թուրքերի, որոնք ինձ հարցնելով թե արդյոք ես իրենց ատում եմ ու ստանալով բացսական պատասխան, ասել են թե՝ «բա, էն այլանդակություններից հետո որ մենք ձեզ ենք արել, բա ո՞նց մեզ չատես»։ Բոլորը, իհարկե, կրթված մարդիկ են եղել։

Ես գիտեմ որ հայ շրջանակներում կամ ոմանք, որոնք այս ամենը որակավորում են ընդամենը որպես պանթյուրքական դավադրության մի օպերատիվ ճյուղ։ Որ այս վերոհիշյալ մարդիկ մի մեծ, մեծ պլանի զինվորներ են ու այսպիսի բարիշեու խոսքերով մեզ ուզում են «քնեցնել»։ Բայց ես այդպիսի բութ, տափակ դավերի գոյությանը չեմ հավատում։ Ես իհարկե չեմ դիտում թուրք ազգը որպես մեր «ախպեր տղեք» ու հասկանում եմ որ կան լիքը դժվարություններ։ Բայց, միաժամանակ, ես ամեն թուրքի տեսնում եմ որպես անհատ անձ։